Het stadsdeel tussen de republikeinse muren en de oude kustlijn diende aanvankelijk als begraafplaats, zoals blijkt uit twee monumentale mausolea uit het einde van de 1e eeuw v.Chr., met als bekendste het graf van Cartilius Poplicola. De ontwikkeling van deze wijk werd misschien al in de eerste eeuw n.Chr. begunstigd door de bouw van een dijk als bescherming tegen stormvloeden, en blijkt uit de gestaag toenemende concentratie in het keizerlijke tijdperk van residentiële, commerciële en badgebouwen zoals de Terme di Porta Marina en de Terme Marittime die eruit springen door hun omvang en pracht. In het kustgebied verrezen ook religieuze gebouwen, zoals de synagoge waar vanaf het midden van de 1e eeuw n.Chr. de joodse gemeenschap van Ostia bijeenkwam. De wijk kende zijn maximale bloei in het late keizerlijke tijdperk, na de monumentalisering van de kustweg die het zuiden van Lazio verbond met Ostia en Portus (Via Severiana). Een gebouw met kostbare marmeren decoraties (misschien een rijke domus uit de 4e eeuw n.Chr.) blokkeerde, op een schilderachtige locatie met uitzicht over zee op de plaats van de oude dijk, de doorgang tussen het buitenstedelijke deel van de Decumanus en de kust. De aanhoudende vitaliteit van de wijk, ook in de late oudheid, blijkt ook uit de voortdurende exploitatie van een aantal badhuizen tot de vijfde eeuw n.Chr.
Plattegrond van het buitenste gedeelte van Porta Marina (I. Gismondi)
De thermen van Porta Marina (foto Massimiliano David)
Overzichtsbeeld van de sinagoge
Axonometrische reconstructie van het uitzicht over zee van het gebouw van de Opus sectile (inlegwerktechniek)
Ontdekking van de beeldengroep van de Worstelaars nabij Porta Marina