De momenteel zichtbare graven beslaan maar een klein gedeelte van de grotere begraafplaats die zich ten zuiden van Ostia langs de Via Laurentina ontwikkelde. De meerdere verdiepingen hoge grafgebouwen stonden langs de weg en de zijwegen ervan en vormden aan de noordkant een groot plein met graven van bescheidenere afmetingen.
De oudste graven dateren uit het midden van de eerste eeuw v.Chr., maar het eerste intensieve gebruik van het gebied dateert van het einde van de eerste eeuw v.Chr. en de eerste helft van de eerste eeuw n.Chr., toen zich langs de wegen ommuurde ruimtes in de open lucht, kamergraven en columbaria om de gecremeerde resten van de overledenen in te bewaren begonnen te vormen. De laatste gebruiksfase van de necropolis (2e-3e eeuw n.Chr.) is herkenbaar aan de grote grafgebouwen die bovenop de oudere graven verrezen en voornamelijk voor begrafenissen werden gebruikt. Deze gebouwen waren het gevolg van een aanzienlijke verhoging van het niveau van de straat en omliggende gebieden. Enkele decennia later, omstreeks de 3e eeuw n.Chr. wordt het gebied definitief aan zijn lot overgelaten.
De Necropolis van de via Laurentina ten tijde van de opgravingen
De Necropolis van de via Laurentina ten tijde van de opgravingen
Zicht op de Necropolis van de via Laurentina