Het gebied dat in oude literaire bronnen Isola Sacra heet en aan de monding van de Tiber ligt, is eigenlijk een kunstmatig eiland, met in het noorden de Fossa Traiana (het huidige Fiumicinokanaal), in het oosten en zuiden de Tiber en in het westen de zee. Het gebied is min of meer rechthoekig van vorm en nu naar het westen toe groter dan in de klassieke periode door de geleidelijke groei van de kustlijn.
Een kustweg, de Via Flavia-Severiana, liep vanaf de 1e eeuw n.Chr. als een verbindingsas tussen de twee centra, Ostia en Portus over de lengte van de Isola Sacra. Deze as volgt een route achter de duinen uit de archaïsche periode. In de 3e eeuw n.Chr. verbond zij Ostia met Terracina en was daarmee een onderdeel van het kustwegenstelsel van de Latium Vetus.
Het archeologische bewijsmateriaal dat we in de Isola Sacra hebben aangetroffen beslaat meerdere tijdsperiodes en betreft diverse functies. We onderscheiden twee ontwikkelingsgebieden: een zuidelijk deel, dat hoort bij een wijk van Ostia aan de overkant van de Tiber, met structuren voor het sorteren van goederen vlakbij de Tiber, en een noordelijk deel waarin we een wijk van het bewoonde gebied van Portus herkennen. In het laatste gebied herkennen we, voorbij het zogenoemde Iseo-gebied, het "van Matidia" genaamde complex van bruggen en thermen, de vroegchristelijke basiliek van de H. Hippolytus met ernaast het Antiquarium en het uitgestrekte gebied van het Sepulcretum van Portus.
Standbeeld van Isis Pelagia (Isis van de zee), gevonden in het gebied van het zogenaamde Iseum (heiligdom van Isis)
(Museo Ostiense)