In zijn huidige vorm zien we in de Necropolis monumenten die gebouwd zijn tussen het begin van de 2e en het midden van de 3e eeuw n.Chr. Transformaties en hergebruik getuigen van bescheiden ingrepen tot in de 4e eeuw n.Chr.. Het gebied werd in zijn beginfase gekenmerkt door een brede verhoogde weg met dubbele rijbaan (via Flavia-Severiana), geflankeerd door trottoirs van tufsteenblokken, waarlangs de graven onregelmatig in halfcilindrische metselwerkcaissons gerangschikt waren. In de vrije ruimtes erachter worden vervolgens kamergraven geplaatst, met een ommuring uit die tijd of van later, die samen groepen van gebouwen vormen die niet altijd uit dezelfde periode stammen. De vooral in het westelijke deel goed zichtbare verzanding vanwege de nabijheid van de kustlijn deed de bodemniveaus stijgen die er, samen met de wens om zichtbare monumenten te bouwen langs de weg, toe leidde dat de nieuwere gebouwen verrezen bovenop de oudere graven, die zo door de nieuwere gebouwen werden opgeslokt. We zien er architectonisch waardevolle en van binnen rijk gedecoreerde familiemonumenten (met schilderingen, stucwerk en mozaïek), van één of twee verdiepingen hoog en met een gewelfd of terrasvormig dak. Daarnaast zien we meerdere types van eenvoudige individuele graven: in de grond - bedekt met schuine tegels en “dakpangraf” genoemd; in amforen, in sarcofagen van terracotta, hout of marmer, of ook in halfcilindrische met rood stucwerk bepleisterde metselwerkkisten, met of zonder kiosk ervoor. De tussenmuren, arcosolia, nissen en plafonds zijn versierd met allerlei figuratieve motieven: florale elementen, mythologische scènes, landschappen, jachttaferelen en, minder frequent, thema's die direct verwijzen naar onze eindbestemming en de cyclus van de seizoenen. De mozaïekvloeren, waarvan de belangrijkste functie het afsluiten van de onderliggende graven was, zijn al in de oudheid na latere inhumaties vernietigd; ze zijn veelal van zwarte en witte steentjes, met geometrische en florale motieven. Polychrome motieven zijn zeldzaam. Uniek in termen van iconografie is het zwart-witte mozaïek van graf E25, bekend als het graf “van de oogst”, dat de mythe van Admetus en Alcestis en taferelen met de seizoensgebonden graanverwerking afbeeldt.
Algemene plattegrond van de Necropolis met markering van de bouwperiodes: in het grijs de Trajanus-Hadrianusperiode (begin-midden 2e eeuw n.Chr.); in het groen de Antonijnse periode (tweede helft 2e eeuw n.Chr.); in het rood het Severische tijdperk (eind 2e eeuw - eerste decennia 3e eeuw n.Chr.)
Verklarende tekening van de types begrafenissen
(M. G. Pasi)
Decoratie van stucwerk en schildering van het gewelf van graf 95
Mozaïek van graf 75
Reconstructietekening met de gevel van graf 78
(M. G. Pasi)
Embleem van graf 18
Het embleem is niet in situ gevonden
Sarcofaagdeksel met afbeelding van Archgallo
(Museo Ostiense)
Mozaïeken van graf E 25 “van de oogst”