De ongeveer tweeduizend begravenen van de Necropolis van Portus vormen een uitzonderlijke steekproef van skeletten vanwege het aantal en de staat van conservering van de overblijfselen. Zij worden onderworpen aan een antropologisch onderzoek dat een aanzienlijke bijdrage levert aan de kennis over de mens in de Romeinse tijd. Door de analyse van het skelet kan de antropoloog de identikit van de persoon reconstrueren om zo biologische informatie over de hele populatie te verkrijgen. Dankzij de gemineraliseerde weefsels waaruit het skelet bestaat, bewaart het permanent alle informatie over iemands leven: we kunnen de tekenen lezen die zowel milde en voorbijgaande ziekten - zoals glazuurhypoplasie - als ernstigere en chronische ziekten hebben achtergelaten. De chemische samenstelling van het bot geeft ons ook informatie over eetgewoonten en plaatsen van herkomst. De meest frequent aangetroffen pathologieën zijn bijvoorbeeld rachitis bij zuigelingen (35% van de steekproef), terwijl bij mannelijke volwassenen het fenomeen van exostose van de gehoorgang met bijzonder hoge regelmaat voorkomt - een pathologie die tegenwoordig bekend staat als "surfersoren", en gekenmerkt wordt door abnormale botgroei in de uitwendige gehoorgang en waarvoor een mogelijke band is gesuggereerd met het werk als visser dat voornamelijk door mannen werd uitgeoefend. Bij een geval van een curatieve ingreep vertoont een volwassen man duidelijke tekenen van de amputatie van een deel van het dijbeen. De man heeft de operatie overleefd, zoals blijkt uit de "stomp" waarop de sporen van de snede en de genezingsreactie van het bot te zien zijn.
De af te leiden informatie uit de morfologische en chemische analyse van het skelet
Exostose van de gehoorgang
Glazuurhypoplasie op het buitenoppervlak van twee tanden