Począwszy od II wieku p.n.e., wzdłuż południowej części pozamiejskiego odcinka Via Ostiense, zaczęły powstawać pierwsze miejsca pochówków, których liczba na tyle z czasem wzrosła, że zajmowały coraz większą powierzchnię, a niekiedy wręcz się na siebie nakładały. W północnym odcinku drogi nie ma grobowców, ponieważ pas przylegający do Tybru miał status terenu publicznego. Pierwsze nagrobki miały formę zagrodzonych kwater na świeżym powietrzu, w których dokonywano kremacji. Z biegiem czasu zaczęto budować kolumbaria z małymi niszami wzdłuż ścian, w których umieszczano urny z prochami. Na przełomie II i III wieku n.e. najpowszechniejszą formą pochówku była inhumacja. Zmarłych składano w sarkofagach z terakoty bądź marmuru lub po prostu w wykopanych w ziemi dołach, zakrywanych następnie płytami. Wśród właścicieli około sześćdziesięciu lokalnych nagrobków, na których zachowały się inskrypcje, można zidentyfikować urzędników i wybitne osobistości Ostii.
Ogólny plan Ostii wraz z układem nekropolii (O. Visca, 1952 r.)
Plan nekropolii przy Via Ostiense (I. Gismondi, początek XX w.)
Rozbudowa na przełomie lat nekropolii przy Via Ostiense (M. Heinzelmann, 2002 r.)
Guido Calza i Italo Gismondi przed grobowcem Fabiusa Ermogene (1912 r.)
Ołtarz z urną L. Valeria Firmo (Muzea Watykańskie, Museo Gregoriano Profano, nr inw.
10762 – fot. © Muzea Watykańskie)