Wzdłuż starożytnej Via Laurentina, poza miejskimi murami, rozciągała się jedna z głównych nekropolii Ostii. Najstarsze groby, datowane na połowę I wieku p.n.e., powstały w sporej odległości od miasta, ale w epoce cesarstwa obszar pochówków rozciągał się aż po kwartał sąsiadujący z Porta Laurentina. Pierwsze grobowce miały postać ogrodzonych kwater, natomiast groby komorowe i kolumbaria z wnękami na urny z prochami pochodzą z późniejszego okresu. Na terenie nekropolii chowano głównie wyzwolonych niewolników służących znamienitym, ostyjskim rodom (taki jak Manlii czy Volusii) oraz cesarzowi Klaudiuszowi. Pomimo relatywnie niskiej rangi właścicieli grobowców wyrafinowane, ozdobione malunkami wnętrza świadczą o poziomie zamożności wyzwoleńców w Ostii, którzy parali się handlem i wytwórstwem.
Wykopaliska archeologiczne prowadzone na Via Laurentina
Rekonstrukcja Nekropolii Laurentina (Inklink)
Widok ogólny na grobowiec nr 33
Detal fresku „Orfeusz w Hadesie” (Muzea Watykańskie, Museo Gregoriano Profano, nr inw. 10789 – fot. © Muzea Watykańskie)
Widok wnętrza grobowca nr 18