Niniejszy sektor miasta, ciągnący się w starożytności od pasa murów republikańskich po wybrzeże, był początkowo wykorzystywany jako miejsce pochówku, czego dowodzą dwa monumentalne mauzolea z końca I wieku p.n.e., w tym słynny grobowiec Cartiliusa Poplicoli. O rozwoju dzielnicy, któremu sprzyjała budowa falochronu, być może już w I wieku n.e., świadczy stopniowe zagęszczenie w epoce cesarstwa kompleksów mieszkalnych, punktów handlowych oraz łaźni, w tym okazałych pod względem wielkości i wystroju Terme di Porta Marina i Terme Marittime. W strefie przybrzeżnej mieściły się również obiekty sakralne, łącznie z synagogą, w której od połowy I wieku n.e. gromadziła się żydowska społeczność Ostii. Rozkwit dzielnicy w późnej epoce cesarstwa wiązał się z monumentalizacją przybrzeżnej drogi, która łączyła południowe Lacjum z Ostią i Porto (Via Severiana). Budynek z pięknymi, marmurowymi dekoracjami (być może luksusowy domus z IV wieku n.e.), usytuowany na przejściu między pozamiejskim odcinkiem Decumanus a wybrzeżem, został wzniesiony w malowniczym miejscu nad morzem nieopodal starożytnego falochronu. Funkcjonowanie niektórych łaźni do V wieku n.e. świadczy o witalności dzielnicy aż po okres późnego antyku.
Plan sektora zewnętrznego przy Porta Marina (I. Gismondi)
Widok ogólny na łaźnie Terme di Porta Marina (fot. Massimiliano David)
Widok ogólny na synagogę
Aksonometryczna rekonstrukcja nadmorskiej fasady budowli wykonanej techniką opus sectile
Odkrycie grupy rzeźbiarskiej Zapaśników w pobliżu Porta Marina