Dolia, duże pojemniki z terakoty o zaokrąglonym kształcie, służyły od epoki republikańskiej aż do średniowiecza do przechowywania płynnych produktów spożywczych, takich jak oliwa i wino. Często nosiły inskrypcje wskazujące na mierzoną w amforach pojemność, zazwyczaj wynoszącą minimum 1000 litrów bądź stemple oznaczające miejsce produkcji. Na trzech z niniejszych eksponatów zachowały się oznakowania poświadczające ich pochodzenie z Minturno, w południowym Lacjum oraz okres wytworzenia (poł. I wieku n.e.). Dolium służyło zarówno do przewożenia, jak i do przechowywania płynów. Prezentowane naczynia, wydobywane wieloetapowo na wybrzeżu Lacjum, stanowiły niewątpliwie część ładunku statków handlowych, które pływały po Morzu Śródziemnym. Do przechowywania żywności służyły specjalne dolia zakopywane w ziemi (zwane defossa), które można zobaczyć w licznych budynkach w Ostii, takich jak Caseggiato dei Doli czy Casa di Annio.
Rekonstrukcja statku z ładunkiem obejmującym dolia
(M.B. Carre, R. Roman, CCJ, CNRS, Aix-en-Provence)
Rycina z ogólnym widokiem na Caseggiato dei Doli
(P. Cacchiatelli, G. Cleter)
Statek z dolia na płaskorzeźbie z Casa di Annio
(fot. J.Th. Bakker)
Sklepik z dolia na płaskorzeźbie z Casa di Annio
(fot. J.Th. Bakker)
Widok na doliarium w tzw. Magazzino Annonario
(fot. Akademia Amerykańska w Rzymie)