Do I wieku n.e. zaopatrzenie Ostii w wodę opierało się na gromadzonej w cysternach deszczówce oraz na systemie studni, w których czerpano wodę z podpowierzchniowej warstwy wodonośnej. Za rządów Tyberiusza (14-37 r.n.e.) lub Kaliguli (37-41 r.n.e.) wybudowano akwedukt miejski. Kończył się on przy zbiorniku wodnym przylegającym do murów na południe od Porta Romana. Stąd rozprowadzano wodę po mieście, korzystając z gęstej sieci zbiorników i ołowianych rur (fistulae), noszących nazwę kolonii lub właścicieli koncesji. Sieć wodociągowa zaopatrywała budynki publiczne i prywatne. Nadal jednak eksploatowano warstwę wodonośną, z której pobierano wodę za pomocą drewnianych kół wodnych (noriae). Z akweduktu korzystano do V wieku n.e., a po jego likwidacji powrócono do czerpania wody ze studni, z których część zbudowano na środku często nieużywanych już ulic.
Rekonstrukcja castellum aquae w pobliżu murów republikańskich
(P. Martinez, K. Cain e T. Gill, in E. Bukowiecki, H. Dessales, J. Dubouloz)
Odnaleziona ołowiana fistula przechowywania obecnie w Casa di Diana
Ołowiana fistula z zaworem
Studnia na Decumanus
Fasada akweduktu ostyjskiego w rejonie Borgo di Ostia Antica
(A. Pascolini)
Rekonstrukcja nimfeum w okolicach Case a Giardino
(M.A. Ricciardi)
Ołowiane fistulae z inskrypcjami