Około 430 roku, po dobudowaniu półokrągłej absydy po stronie zachodniej, obiekt przybrał formę kanonicznej bazyliki. Między drugą połową V i połową VI wieku n.e. poddano ją gruntownej przebudowie. Przedłużono kolumnadę, zrealizowano nową fasadę oraz przeorganizowano strefę nabożeństw. W VIII wieku n.e. w lewej nawie umieszczono chrzcielnicę. Począwszy od wczesnego średniowiecza wnętrze bazyliki wykorzystywano jako miejsce pochówku zmarłych. Na przełomie XI i XII wieku n.e. wzmocniono konstrukcje nośne i przebudowano prezbiterium. W XIV wieku n.e., w opuszczonym i wielokrotnie grabionym obiekcie, zawaliła się znaczna część murów.
. Zdjęcie z balonu aerostatycznego
(M. Letizia)
Rekonstrukcja bazyliki w V wieku n.e..
(G. Irace, R. Loreti)
Rekonstrukcja strefy prezbiterium bazyliki w V wieku n.e.
(G. Irace, R. Loreti)
Plan wykopalisk Rodolfo Lancianiego z rysunkiem dekoracji architektonicznych z bazyliki
Fragmenty dekoracji malarskiej
(pierwsza poł. VI wieku n.e.)
Ceglane i mozaikowe podłogi w północnym sektorze sali, dziś już niewidoczne
Chrzcielnica z epoki karolińskiej
Hipotetyczna rekonstrukcja dekoracji malarskiej na zachodniej ścianie obwodowej
Hipotetyczna rekonstrukcja zewnętrznej części bazyliki na początku VI wieku n.e.
(G. Irace, R. Loreti)