Grobowiec, zbudowany na początku I wieku n.e., miał pierwotnie formę ogrodzonej kwatery z kostek ułożonych techniką opus reticulatum. Szczególnie cenna jest północna fasada, bogata w architektoniczne detale z cegieł zwieńczone łukami. Lunety wyłożono ozdobnymi, żółtymi i czerwonymi cegłami, przeplatającymi się z elementami z tufu i pumeksu. W drugiej połowie I wieku n.e. grobowiec przekształcono w kolumbarium, z niszami wzdłuż ścian na urny z prochami. W II wieku n.e. zaczęto dobudowywać większe wnęki pozwalające na pochówek szkieletowy (arcosolia). W tym samym okresie dodano też dwa pomieszczenia łączące, skierowane na Via dei Sepolcri, na wyższym poziomie niż pierwotna konstrukcja.
Szczegół małego łuku centralnego
Elewacja grobowca przy Via dei Sepolcri
(O. Visca)
Szczegół dekoracji z cegły, pumeksu i tufu w nekropolii przy Via Ostiense
(I. Gismondi)
Rysunek mozaiki znalezionej w grobowcu podczas wykopalisk w 1857 r.
(C.L. Visconti)
Plan grobowca Tomba degli Archetti ze wskazaniem miejsc pochówku (I. Gismondi)
Detal dekoracji z pumeksu wulkanicznego i cegły w nekropolii przy Via Laurentina (grobowiec nr 32)
Detal fasady grobowca nr 9, z dekoracją z pumeksu wulkanicznego i cegły, w nekropolii przy Via Laurentina (G. Pascolini)