Navalia pełniły funkcję stoczni, w której naprawiano i konserwowano jednostki floty wojennej, co potwierdza znalezienie gwoździ okrętowych z brązu, datowanych na epokę cesarza Trajana. Obiekt, o długości 240 metrów, obejmował trzy przestronne, identyczne sektory modułowe, sąsiadujące z oboma basenami, posiadające korytarz o szerokości 4,5 metra, trzy nawy o szerokości około 12 metrów, korytarz o szerokości 5 metrów i nawę o szerokości 20 metrów. W II wieku n.e. część budynku została przekształcona w magazyn. Zachowały się do naszych czasów długie boki jednej z naw, charakteryzujące się dużymi filarami z epoki Trajana, które zostały włączone do późniejszego pasa murów. W okresie późnego antyku front Navalii, zwrócony w stronę basenu Klaudiusza, został otoczony murami, a teren zaczął pełnić rolę cmentarza, o czym świadczą liczne, znalezione tu miejsca pochówku, w tym dwa murowane grobowce.
Wykopaliska archeologiczne w obrębie jednej z dużych naw
(fot. Portus Project)
Ceglane schody z etapu przebudowy w II wieku n.e.
(fot. Portus Project)
Rekonstrukcja obiektu stoczniowego – Navalia – od strony basenu Trajana
(Portus Project/Artas Media)
Rysunek steli przedstawiającej szkutnika Publiusza Longidienusa, przechowywanej w Museo Nazionale w Rawennie
(J.-C. Golvin)
Widok z lotu ptaka na ceglane schody z etapu przebudowy w II wieku
(fot. Portus Project)
Szczegół obmurowania fasady północnej: odcinek muru z II wieku n.e., między dwoma przyporami, przylegający do murów z okresu późnego antyku
(fot. Portus Project)
Odcinek korytarza obok dużej nawy, wykorzystywany w okresie późnego antyku jako miejsce pochówku
(fot. Portus Project)
Rekonstrukcja stoczni – Navalia – widzianej od strony basenu Klaudiusza
(Portus Project/Artas Media)
Zdjęcie wykopalisk archeologicznych w obrębie jednej z dużych naw
(fot. Portus Project)