Dok ma formę dużego, prostokątnego basenu, otoczonego z trzech stron zabudową Magazzini Traianei. Przewidziany już w początkowym projekcie portu Klaudiusza jako basen wewnętrzny, powstawał przynajmniej dwuetapowo. O pierwszej fazie budowy w epoce klaudyjsko-nerońskiej (42-68 r. n.e.) świadczy ceglany stempel odkryty na najstarszych konstrukcjach nabrzeża. Podczas drugiego etapu, przeprowadzonego za rządów Sewerów (193-235 r. n.e.), zamknięto kolumnady portyków składu w celu powiększenia powierzchni magazynowej i znacznie rozbudowano nabrzeże na całym obwodzie. Głębokość basenu ocenia się na około 8 metrów, ale nie udało się ustalić, czy dno było wybrukowane, jak w przypadku sześciokątnego basenu i kanału Fossa Traiana. Brzegi, podobnie jak w porcie Trajana, zbudowano w formie skarpy, aby chronić je przed impetem fal. Dok przeznaczony był dla jednostek o niewielkim zanurzeniu i prawdopodobnie umożliwiał osadzenie zacumowanych naves caudicariae (barek żeglugi śródlądowej).
Doki portowe w latach dwudziestych XX wieku
Nabrzeże w krótkim skrzydle doków
Posążki saccarii (dokerów) z Ostia Antica
Rysunek poglądowy nabrzeża doków
Stempel z półksiężycem znaleziony w dokach
Rysunek przedstawiający rozładunek towarów na nabrzeżu doków
(J.-C. Golvin)