Widoczne dzisiaj groby zajmują małą część rozległego cmentarza, leżącego na południe od Ostii przy Via Laurentina. Obiekty funeralne, budowane na kilku poziomach, były rozmieszczone wzdłuż głównej drogi i przyległej sieci komunikacyjnej i zamykały od północy rozległy teren, na którym znajdowały się skromniejsze pochówki.
Najstarsze groby pochodzą z połowy I wieku p.n.e., ale intensywna zabudowa tego obszaru miała miejsce między końcem I wieku p.n.e. a pierwszą połową I wieku n.e., kiedy od strony drogi zaczęły powstawać obmurowane, niezadaszone miejsca pochówku, groby komorowe oraz kolumbaria, w których przechowywano spopielone szczątki zmarłych. O ostatnim etapie użytkowania nekropolii (II-III wiek n.e.) świadczą okazałe grobowce przeznaczone w większości przypadków do inhumacji, nadbudowane na wcześniejszych grobach. Po znacznym podniesieniu poziomu dróg i okolicznych terenów, kilkadziesiąt lat później, nastąpił kres funkcjonowania cmentarza na tym terenie, datowany na III wiek n.e.
Widok na Nekropolię Laurentyńską w czasie wykopalisk archeologicznych
Widok na Nekropolię Laurentyńską w czasie wykopalisk archeologicznych
Widok ogólny Nekropolię Laurentyńską