Nekropolia Laurentyńka stanowi bogate źródło udokumentowanej wiedzy na temat obrządków związanych ze śmiercią i pochówkiem w świecie rzymskim. Jak i w innych miejscach, od czasów późnej Republiki współistniały pochówki szkieletowe i ciałopalne. Popielenie zwłok dominowało przynajmniej do II wieku n.e. i zazwyczaj odbywało się na specjalnie przygotowanym do tego celu terenie w pobliżu grobów lub wewnątrz nich (ustrinum). Następnie prochy składano w urnach lub specjalnych naczyniach umieszczanych w ziemi lub wnękach wykutych w ścianach grobów. Inhumacja obejmowała złożenie ciała w zwykłych jamach ziemnych, wewnątrz sarkofagów lub – zdecydowanie rzadziej – wewnątrz amfor (enchytrismos). Począwszy od II wieku n.e. zaczęto coraz częściej grzebać ciała w murowanych wnękach pod ziemią (formae) lub w dużych niszach wykutych w ścianach (arkosolia) budowli sepulkralnych. O ucztach organizowanych z okazji pogrzebu, rocznic i świąt związanych z kultem zmarłych świadczy obecność sali jadalnej (triclinium), studni i pieców odkrytych w wielu grobach.
Urny na prochy z Grobowca 23
Wykopaliska archeologiczne wokół jamy grzebalnej przed Grobowcem 32
Amfora do pochówku typu enchytrismos z Nekropolii Laurentyńskiej
Grobowiec 32, detal jednej z nisz w atrium, z urnami na prochy.
Grobowiec 22, studnia i triclinium pogrzebowe