Aż do budowy nadmorskiej Via Severiana na początku III wieku n.e., Via Laurentina (zawdzięczająca swą nazwę różnie identyfikowanej miejscowości Laurentum) stanowiła główny szlak komunikacyjny między Ostią a południowym Lacjum. Biegnąca w kierunku północno-zachodnim/południowo-wschodnim droga prowadziła do miasta przez bramę w południowej części murów, pełniąc w odcinku miejskim funkcję cardo maximus. Poza obrębem miasta droga biegła przez południowe przedmieścia rolnicze. Podobnie jak przy Via Ostiense, ciągnęły się wzdłuż niej nieprzerwane rzędy grobów aż do strefy Pianabella.