Położony u ujścia Tybru obszar, nazwany w starożytnych źródłach literackich „Isola Sacra”, to sztuczna wyspa, zamknięta od północy przez sztuczny kanał Fossa Traiana (obecnie Kanał Fiumicino), od wschodu i południa przez Tyber, a od zachodu otoczona przez morze. Teren ma kształt zbliżony do prostokąta i w porównaniu z okresem klasycznym jest dziś bardziej rozciągnięty w kierunku zachodnim ze względu na postępujące przesuwanie się linii brzegowej.
Nadmorska Via Flavia-Severiana łączyła centra Ostii i Portus od I wieku n.e., przecinając wzdłuż Isola Sacra i stanowiąc jej główną oś drogową. Arteria pokrywająca się ze szlakiem za wydmami powstałym w okresie archaicznym, w III wieku n.e. połączyła Ostię z Terraciną i stanowiła jeden z ważnych ciągów komunikacyjnych w nadmorskim rejonie Latium Vetus.
Archeologiczne znaleziska na terenie Isola Sacra pochodzą z różnych epok i mają zróżnicowany charakter. Można wyróżnić tu dwie strefy – sektor południowy, czyli ostyjski kwartał nad Tybrem, którego zabudowa ukazuje ślady działalności związanej z sortowaniem towarów oraz sektor północny, czyli dzielnicę mieszkalną Portus, w której, oprócz tzw. Iseo, zachował się most, łaźnie zwane „Termami Matidii”, wczesnochrześcijańska bazylika św. Hipolita z przyległym Antiquarium i rozległy obszar cmentarza w Portus.
Odcinek Via Flavia-Severiana
Posąg Izydy Pelagii znaleziony na obszarze tzw. Iseo
(Muzeum Ostiense)
„Termy Matidii”
Wczesnochrześcijańska bazylika św. Hipolita
Lewy brzeg Fossa Traiana – brukowana droga z zabudową usługową w pobliżu mostu Matidii
Płyta opistograficzna (z inskrypcjami z obu stron) z odniesieniem do mostu Matidii
Płyta opistograficzna (z inskrypcjami z obu stron) z odniesieniem do mostu Matidii
Nekropolia w Portus na Isola Sacra
Cyborium z bazyliki św. Hipolita, wystawione w Antiquarium