Grobowiec 37: komorowy, przystosowany do pochówku ciał, z arkosoliami i formae. Datowanie: II-III wiek n.e.
Grobowiec 38: komorowy, z obmurowaniem, z bocznym wejściem i prawdopodobnie górną kondygnacją. Został wybudowany na istniejących wcześniej grobach i był przystosowany do pochówku ciał. Chrześcijańska inskrypcja nagrobna została ponownie wykorzystana, w późniejszym okresie, jako płyta podłogowa. Datowanie: II-III wiek n.e.
Grobowce 38-42: powstałe poprzez dobudowę w kolejnych okresach do wzniesionego wcześniej, komorowego i dostosowanego do obu obrządków Grobowca 39. Jego dolna część przy tylnej ścianie, na której umieszczono fragmentaryczny marmurowy sarkofag, pochodzi z okresu ponownego wykorzystania elementów. Datowanie: ok. 160 r.n.e.
Grobowiec 41: przystosowany do pochówku ciał; zachowała się część dekoracji malarskiej zdobiącej arkosolia, przedstawiającej martwą naturę. Datowanie: 190-220 r.n.e.
Grobowiec 42: komorowy; dolny poziom dostosowany do obu obrządków pogrzebowych. Arkosolia były zwieńczone motywami roślinnymi, a sklepienie zdobiły krzyżowe i promieniste wzory malowane na żółtym tle. W centralnym ośmiokącie przedstawiono męską postać. Schody prowadziły na górny poziom, gdzie komorę inhumacyjną zdobiła mozaikowa podłoga, w której osadzono emblemat (mozaikowy obraz) przedstawiający wiklinowy kosz z parą gołębi po bokach. Inskrypcja ułożona z małych płytek wskazuje, że pod mozaiką znajdowały się sarkophaga (miejsca pochówku) wykute w sklepieniu. Z tego grobowca pochodzą marmurowe sarkofagi. Datowanie: koniec II wieku n.e.
Grobowce 43-46: Grobowiec 46, najstarszy z tej grupy, leżący wzdłuż bocznej drogi, posiada kolebkowe sklepienie, które niedawno poddano renowacji. Początkowo był wykorzystywany tylko po kremacji, z czasem dostosowano go do też do pochówku szkieletowego, poprzez wykopanie dołów - formae na trzech poziomach. Datowanie: początek II wieku n.e. Grobowiec 45: usytuowany podobnie jak Grobowiec 46, był przystosowano do obu obrządków pogrzebowych. Datowanie: druga połowa II wieku n.e. Grobowiec 43: komorowy, z przedsionkiem, wykorzystywany tylko do pochówku szkieletowego. Uwagę zwraca mozaika w przedsionku przedstawiająca dwa statki płynące w stronę centralnie umieszczonej latarni morskiej. Inskrypcja w języku greckim „odepausilypos” („to jest miejsce, które uwalnia od trosk”) nadaje scenie alegoryczne znaczenie (statek dobija do portu niczym życie dobiegające do końca). Istnieje również hipoteza, że mozaika odnosi się do działalności handlowej prowadzonej przez właściciela grobu i ukazuje latarnię morską w Portus. Datowanie: przełom II i III wieku n.e.
Sarkofag ozdobiony ornamentem strigilowym z Grobowca 39: po bokach postać kobieca zakryta welonem i postać męska z atrybutami pasterza
(Składy muzealne w Ostii).
Arkosolium ze sceną polowania na lwa
(Składy muzealne w Ostii)
Sarkofag z puttami podtrzymującymi girlandy z Grobowca 42
(Składy muzealne w Ostii)
Historyczne zdjęcie zachodniego sektora nekropolii w trakcie wykopalisk (1939 r.)
Chrześcijańska inskrypcja nagrobna z Grobowca 38
(uprzednio w Składach muzealnych w Ostii)