W tym sektorze znajdują się zarówno grobowce architektoniczne (komorowe, komorowe z obmurowaniem, komorowe z kamiennymi ławami przylegającymi do fasady) jak i proste groby (skrzyniowe pokryte czerwonym tynkiem, niekiedy z edykułem w części przedniej, typu „a cappuccina”, amforowe, w sarkofagach z terakoty lub drewna oraz w ziemnych jamach). Charakterystyczną cechą sektora jest duża liczba prostych, tzw. „ubogich” miejsc pochówku (ponad 600), częściowo usuniętych podczas wykopalisk w latach 30. XX wieku, a częściowo objętych badaniami archeologicznymi w latach 90. Były to głównie groby indywidualne, z wyraźną przewagą grobów szkieletowych, wykopywane w piasku i oznaczane na powierzchni przewodami rurowymi do płynów libacyjnych bądź kręgami z amfor lub kamieni.
Grobowce 54 i 55: komorowe, z zachowanym osprzętowaniem wykorzystywanym podczas uczt pogrzebowych, przylegającym do fasad oraz układem wnętrz przystosowanym do obu rodzajów obrządku pogrzebowego, z arkosoliami i niszami na urny. W Grobowcu 54, datowanym na około 130 rok n.e., na mozaikowej posadzce z motywami geometrycznymi widoczne jest imię zmarłego (Titus Iulius Argius). Grobowiec 55, pochodzący z okresu Antoninów (138–192 r.n.e.), odznaczał się bogatą dekoracją malarską, z której większość została zdjęta i przeniesiona.
Grobowiec 56: z edykułem, ustawiony na tyłach Grobowca 55, choć pierwotnie przylegał do północnej ściany. Postać zmarłego ukazana w ramach półotwartych drzwi symbolizuje odejście w zaświaty. Datowanie: połowa II wieku n.e.
Grobowce 57 i 58: komorowe, z fasadami wychodzącymi na boczną uliczkę. Nietypową cechą pierwszego grobowca jest dekoracja malarska zdobiąca również zewnętrzną część budowli. W drugim grobowcu, w arkosolium, zachowała się dekoracja mozaikowa. Datowanie: połowa II wieku n.e.
Grobowce 60, 63, 64 i 69: komorowe, przeznaczone pod pochówek ciałopalny. Pod niszami w Grobowcu 63 znajdują się marmurowe tabliczki, na których mogły być zapisane imiona zmarłych. Obiekt 64 jest jedynym grobowcem skierowanym w stronę morza, choć inskrypcja została umieszczona na ścianie wychodzącej na drogę. Grobowiec 69 zachował kamienne osprzętowanie wykorzystywane podczas uczt pogrzebowych. Datowanie: pierwsza połowa II wieku n.e.
Malowidło w formie kwadratów o wklęsłych bokach, przedstawiające Menadę trzymającą cymbał, z Grobowca 55
(Składy muzealne w Ostii)
Historyczne zdjęcie obszaru znanego jako „Cmentarz biedaków” (1939 r.)
Malowidło z tańczącym satyrem z Grobowca 55
(Składy muzealne w Ostii)
Nisza w Grobowcu 56 z postacią zmarłego w obramowaniu półotwartych drzwi
Nisza z amorkiem
(Składy muzealne w Ostii)
Malowidło na sklepieniu kolebkowym Grobowca 55 z popiersiami Pór Roku wewnątrz medalionów
(Składy muzealne w Ostii)
Arkosolium w Grobowcu 58 z dekoracją mozaikową