Obecny układ sektora jest wynikiem kolejnych dobudów do starszych obiektów i charakteryzuje się obecnością przy fasadach kamiennego osprzętowania przeznaczonego do uczt pogrzebowych. W niektórych wnętrzach zachowały się małe marmurowe płyty u podstawy nisz, na których mogły być zapisane, prawdopodobnie w formie malowideł, imiona zmarłych.
Grobowiec 72: komorowy, przystosowany do obu obrządków pogrzebowych, o czym świadczą nisze na urny oraz arkosolia. Datowanie: 170–180 n.e.
Grobowce 72a i 73: należą do kategorii grobowców skrzyniowych, są pokryte czerwonym tynkiem i posiadają inskrypcję na głównym froncie.
Grobowiec 74: w formie sześcianu z piramidalnym zadaszeniem.
Grobowce 75 i 76: datowane na lata 110–140 n.e., początkowo stanowiły jeden budynek z komorą usytuowany na dużym obmurowanym obszarze z centralną studnią i zadaszeniem w tylnej części. W ścianach znajdowały się nisze zawierające urny. Późniejsza budowa ściany działowej i osobnego wejścia doprowadziła do powstania dwóch odrębnych grobów – popielnicowego (jak wskazują ślady) Grobowca 75 oraz Grobowca 76, przystosowanego do obu obrządków pogrzebowych.
Grobowiec 77: komorowy, przeznaczony zarówno do pochówku ciałopalnego jak i inhumacji. Ściany zdobiły malowidła przedstawiające motywy roślinne, ptaki na gałęziach i sceny rodzajowe. Datowanie: 130–140 r.n.e.
Grobowiec 78: komorowy; na fasadzie znajdują się cegły ze scenami mielenia i transportu zboża. Wnętrze przeznaczone wyłącznie do pochówku ciałopalnego. Datowanie: pierwsza połowa II wieku n.e.
Grobowiec 79: komorowy, początkowo przeznaczony do pochówku ciałopalnego. Wnętrze zdobiły malowidła symbolizujące upływ czasu. Datowanie: około roku 130 n.e.
Grobowiec 80: komorowy, przeznaczony do obu obrządków pogrzebowych. Uwagę zwracają malarskie i mozaikowe dekoracje o tematyce mitologicznej. Datowanie: około roku 140 n.e.
Grobowiec 81: z małą komorą, pierwotnie przeznaczony do pochówku ciałopalnego. Po prawej stronie widoczny jest korytarz z piecem. Datowanie: około roku 120 n.e.