Tombe 85-100

Ciągłość frontu Grobowców 85–95 jest wynikiem kolejnych dobudów do starszych Grobowców 85 i 86, co wpłynęło na rozmieszczenie obiektów i wygląd fasad, na których zachowało się usprzętowienie przeznaczone do organizacji uczt pogrzebowych. Geometryczne i roślinne dekoracje z terakoty i pumeksu w różnych kolorach dodatkowo podkreślają kunszt elementów architektonicznych i gzymsów.

Grobowiec 85: komorowy, z późniejszym obmurowaniem, przeznaczony początkowo do pochówku ciałopalnego. Pochówki szkieletowe są datowane na późniejszy okres użytkowania. Datowanie: 120–150 r.n.e. 

Grobowiec 86: posiada dwupoziomową komorę z późniejszym obmurowaniem, przystosowany do obu obrządków pogrzebowych. Mozaika podłogowa przedstawia mitologiczną scenę przewożenia zmarłego przez Charona. Datowanie: 120–150 r. n.e.

Grobowiec 87: komorowy z obmurowaniem z tego samego okresu. Inskrypcja zawiera zakaz wykorzystywania grobu do pochówków szkieletowych. Posiada bogate dekoracje stiukowe, malarskie i mozaikowe o tematyce mitologicznej i symbolicznej. Datowanie: ok. 140 r.n.e. 

Grobowiec 88: komorowy z obmurowaniem i bocznym wejściem, przystosowany do obu obrządków pogrzebowych. Mozaika w arkosolium ukazuje ucztę pogrzebową i zmarłego na leżance (kline), przedstawionego jako półboga. Datowanie: 125–130 n.e.

Grobowiec 89: wewnątrz obmurowania znajdują się piec i studnia wzniesione we wcześniejszym okresie oraz trzy komory; pierwsza komora znajdująca się przy wejściu oraz druga, przylegająca do ściany Grobowca 90, służyły do pochówku ciałopalnego, natomiast komora usytuowana w głębi była przystosowana do obu obrządków pogrzebowych. Datowanie: 160–170 r.n.e.

Grobowiec 90: komorowa z bocznym wejściem i obmurowaniem z tyłu, przeznaczona do pochówku ciałopalnego. Posiada bogate dekoracje stiukowe (małe sceny w ośmiokątach) i malarskie (łabędzie i orły w locie). Pierwotna konstrukcja grobowca pochodzi z lat 125–130 n.e. Znaleziono w nim grupę rzeźbiarską przedstawiającą młodzieńca na koniu w towarzystwie sędziwego sługi. Po zmianie właściciela, o czym jest mowa w inskrypcji, grobowiec przystosowano także do inhumacji. O ostatnim okresie użytkowania (połowa III w. n.e.) świadczy płyta sarkofagu przedstawiająca scenę powrotu do portu, który symbolizuje latarnia morska oraz scenę w gospodzie.

Grobowce 92 i 93: komorowe z obmurowaniem na tyłach obiektu, pierwotnie przeznaczone wyłącznie do pochówku ciałopalnego. W kolejnym okresie Grobowiec 92, datowany na połowę II w. n.e., przystosowano do pochówku szkieletowego. Jego obmurowania zdobiły malowidła. Grobowiec 93 był bogato zdobiony dekoracjami stiukowymi i malarskimi przedstawiającymi kandelabry z motywami roślinnymi oraz sceny o charakterze dionizyjskim. Datowanie: okres panowania Hadriana (117–138 r.n.e.).

Grobowiec 94: komorowy, przystosowany do obu obrządków pogrzebowych. Utworzony w późniejszym okresie obmurowany teren (monumentum), pierwotnie obejmujący cztery części, został następnie podzielony na działki i sprzedany. Datowanie: 140–145 r.n.e.

Grobowiec 95: komorowy, przeznaczona wyłącznie do pochówku ciałopalnego. Wnętrze zdobiły stiuki przedstawiające dwanaście prac Herkulesa. Datowanie: 120–140 r.n.e.

Grobowiec 97: komorowy z obmurowanym terenem, przeznaczonym wyłącznie do pochówku ciałopalnego. Wschodnia ściana posiada drugie wejście, powstałe w związku z podniesieniem poziomu wnętrza, wykorzystywanego od połowy III w. n.e. do pochówków szkieletowych. Na marmurowym ołtarzu ustawionym na wewnętrznym filarze, powtórzono tekst inskrypcji z fasady. Datowanie: początek II w. n.e.

Grobowiec 100: komorowy, przystosowany do obu obrządków pogrzebowych. Na fasadzie, po bokach inskrypcji, znajdują się płaskorzeźby z terakoty przedstawiające małżonków wykonujących zawody medyczne; kobieta jako położna asystuje przy porodzie, a mężczyzna jako chirurg opatruje ranę. Datowanie: ok. 140 r.n.e.

Sezione Multimediale

Per poter fruire dei contenuti video di questa sezione, è necessario munirsi di un visore multimediale Google Cardboard o simile