Centralny punkt tego zespołu budowli z okresu Antoninów (138–192 n.e.) stanowią Grobowiec E35 wraz z obmurowanym terenem (E34), komorowy E40 oraz komorowy grobowiec z obmurowaniem E43. Pozostała zabudowa świadczy o stopniowym wypełnianiu wolnych przestrzeni (Grobowce E36 i E38) oraz strefy przydrożnej (Grobowce E33, E33a, E39 i E42).
Grobowiec E35: komorowy; przystosowany do obu obrządków pogrzebowych, z arkosoliami oraz formae dla pochówków szkieletowych i niszami na urny z prochami. Posadzka została wyłożona marmurowymi płytami o geometrycznych wzorach (opus sectile), a ściany ozdobiono malowidłami i stiukami. Do grobowca przylega obmurowany teren w kształcie litery „L” (E34), wzdłuż ścian rozmieszczone są nisze i murowane klinai (leżanki), pierwotnie przeznaczone do uczt pogrzebowych, a później wykorzystywane do inhumacji.
Grobowiec E40: stanowi architektoniczny unikat z uwagi na obecność dwóch częściowo zachowanych kolumn ceglanych oraz trzeciej, centralnej kolumny, usuniętej w epoce starożytnej, które dzieliły wnętrze i wspierały sklepienie arkadowe. Arkosolia i formae służyły do inhumacji.
E43 z obmurowaniem: przylega do grobowca pochodzącego z wcześniejszej epoki i obejmuje w tylnej części komorę, przed którą znajduje się centralny dziedziniec ze studnią, kwadratową fontanną i cysterną pokrytą hydrauliczną zaprawą. Zarówno komora, jak i obmurowany teren były przeznaczone do pochówków szkieletowych w arkosoliach i formae. O stopniowym zamuleniu obszaru świadczy wyraźnie widoczny wyższy poziom fundamentów komorowych Grobowców E44 i E44a, z których zachowały się jedynie wnęki pod posadzką wykorzystywane do inhumacji (formae).
Drugi front względem ulicy, położony między Grobowcami E32 i E50, pozostał niezabudowany i prawdopodobnie był wykorzystywany jako miejsce prostych pochówków.
Kamienna leżanka (kline) wbudowana w północną ścianę obmurowania E34 i wtórnie wykorzystana, po zabezpieczeniu płytami, do pochówku szkieletowego