Blisko dwa tysiące grobów szkieletowych w nekropolii w Portus stanowi wyjątkowo cenny materiał badawczy z uwagi na wysoką ilość szczątków kostnych zachowanych, ponadto, w doskonałym stanie. Stanowią one przedmiot badań antropologicznych, które znacząco przyczyniają się pogłębienia naszej wiedzy o życiu ludzi w epoce rzymskiej. Analizując materiał szkieletowy, antropolog może odtworzyć profil biologiczny zmarłego i na tej podstawie uzyskać informacje o całej populacji. Kości, dzięki swojej mineralnej strukturze, stanowią swoiste archiwum danych z życia danej osoby. Można w nim odnaleźć oznaki zarówno łagodnych i przejściowych chorób, takich jak hipoplazja szkliwa, jak i poważniejszych, przewlekłych schorzeń. Skład chemiczny kości dostarcza także informacji na temat zwyczajów żywieniowych i miejsca pochodzenia zmarłych. Wśród najczęściej występujących patologii w miejscowej populacji zauważono krzywicę u niemowląt (35% badanej grupy) oraz egzostozę zewnętrznego przewodu słuchowego u dorosłych mężczyzn. Schorzenie to, nazywane dziś „zespołem surferów”, charakteryzuje się nieprawidłowym rozrostem tkanki kostnej w przewodzie słuchowym, co może być związane z działalnością rybacką, dominującą wśród mężczyzn zamieszkujących te tereny. Zidentyfikowano też przypadek operacji medycznej przeprowadzonej u dorosłego mężczyzny, noszącego ewidentne ślady amputacji części kości udowej. Mężczyzna przeżył zabieg, co widać po „kikucie” kości oraz śladach cięcia i procesu gojenia tkanki kostnej.
Informacje uzyskane na podstawie analizy morfologicznej i chemicznej szkieletu
Egzostoza przewodu słuchowego
Hipoplazja szkliwa na zewnętrznej powierzchni dwóch zębów