Łaźnie, łączące się z Decumanus przez portyk zwieńczony łukami, który nadawał monumentalny wygląd tej stronie ulicy, wzniesiono pod koniec I wieku n.e., ale już za rządów cesarza Hadriana (117-138 r.n.e.) poddano je renowacji. Prace zakończono w roku 139 n.e. za czasów cesarza Antoninusa Piusa. Użytkownicy przechodzili przez dwa pomieszczenia ozdobione figuralnymi mozaikami do frigidarium (sali do zimnych kąpieli) (A) z basenami i mozaikową posadzką. Dalej czekały na nich ogrzewane pomieszczenia: dwa tepidaria (B-C) a na końcu caldarium (D), które mieściło baseny z gorącą wodą. W zachodnim sektorze obiektu znajdował się gimnazjon (E), czyli otwarty plac otoczony marmurową kolumnadą, na którym oddawano się ćwiczeniom sportowym. Na najwyższych kondygnacjach budynku znajdowały się mieszkania z oddzielnymi wejściami. Łaźnie odrestaurowywano aż do IV wieku n.e.
Rysunek rekonstrukcyjny portyku przy Decumanus
(I. Gismondi)
Mozaika przedstawiająca atletów z sali F
Rysunek rekonstrukcyjny wnętrza łaźni z okresu rzymskiego
(A. Fremura, M. Pasquinucci)
Rekonstrukcja łaźni Terme di Nettuno od strony Via dei Vigili (C. Rossi Bardi)
Rura z zaworem z cysterny w Terme di Nettuno
Posąg Sabiny z gimnazjonu w Terme di Nettuno (fot. Archiwum ICCD)
Podobizna Plotyny z frigidarium w Terme di Nettuno (zbiory Museo Nazionale Romano)
Popiersie Septymiusza Sewera z caldarium w Terme di Nettuno (zbiory Museo Nazionale Romano)
Podobizna eunucha lub artysty z frigidarium w Terme di Nettuno (zbiory Museo Nazionale Romano)
Lampka olejowa w kształcie statku z Terme di Nettuno