Dwa bliźniacze nimfea (A-B) na półkolistym planie, stanowiące scenograficzny front teatru, wybudowano już za rządów Domicjana (koniec I wieku n.e.), a następnie otoczono portykiem z marmurowymi kolumnami (C). W IV-V wieku n.e., wykorzystując wcześniejszą zabudowę i materiały, wzniesiono we wschodnim nimfeum oratorium (jedna z niewielu chrześcijańskich budowli w Ostii), składające się z pomieszczenia z absydą (D). Oratorium – pod wezwaniem ostyjskich męczenników (m.in. św. Aurei i św. Cyriaka), zamordowanych w 269 roku n.e. nieopodal łuku Karakalli (E), wzniesionego przed teatrem – pozostało miejscem kultu aż do średniowiecza, kiedy miasto popadło w całkowitą ruinę.
Rysunek rekonstrukcyjny portyku (C) i wschodniego nimfeum (A)
Posąg Scylli, pochodzący prawdopodobnie z zachodniego nimfeum (B)
(Museo Ostiense)
Szczegół sarkofagu odnoszący się do mitu o Orfeuszu, z inskrypcją upamiętniającą św. Cyriaka męczennika
Widok na teren wokół teatru w czasie wykopalisk archeologicznych na początku XX wieku