Obiekt, będący jednym z najstarszych teatrów murowanych, został wzniesiony u schyłku I wieku p.n.e., o czym świadczy inskrypcja z odniesieniem do Agrypy, zięcia Augusta, a następnie rozbudowany pod koniec II wieku n.e., tak aby mógł pomieścić 4000 widzów. Portyk ze sklepami (A) otwierał się w kierunku Decumanus, a w 216 roku n.e. został przecięty łukiem, wzniesionym przy wejściu do teatru (B), na cześć cesarza Karakalli. Przez wejście z ozdobionym stiukami sklepieniem przechodziło się do orchestry (C) o marmurowej posadzce, do której prowadziły również dwa boczne korytarze (parodoi). W późnej epoce cesarskiej zbudowano marmurową balustradę, zabezpieczającą cavea (widownię) (D) i oddzielającą ją od orchestry podczas przedstawień na wodzie. Scenę (E) wzbogacały wnęki oraz zachowane do dziś elementy marmurowe (m.in. maski), zdobiącepierwotnie jej frontalną część.
Rekonstrukcja sceny w teatrze
(P. Pensabene, A. Pintucci)
Wykopaliska i renowacja teatru (1912 r.)
Inscenizacja sztuki w teatrze (1952 r.)
Teatr podczas prac restauratorskich w latach 1907-1913
Rekonstrukcja schodkowych rzędów widowni podczas prac restauratorskich w 1926 r.
Projekt rekonstrukcji trzech łuków teatru (I. Gismondi, 1938 r.)
Scenografia Duilio Cambellottiego do przedstawień z 1927 r.
Element dekoracji architektonicznej sceny z girlandami i kwiatami akantu