Cechy budynku wskazują na jego wieloetapowe powstawanie. Pierwszą fazę datuje się na okres późnej republiki, z którego pochodzą także pobliskie świątynie. Dom mógł należeć do ich budowniczego, Publiusza Lucyliusza Gamali. Widoczny obecnie ceglany budynek jest jednak datowany na połowę II wieku n.e., a z inskrypcji zachowanej na ołowianej rurze wodociągowej (fistula) wynika, że jego właścicielem w tym okresie był Lucjusz Apulejusz Marcellus, utożsamiany niekiedy z autorem „Metamorfoz”, słynnego dzieła literackiego z II wieku n.e. Domus posiadał dziedziniec (A) na osi z wejściem, w formie atrium z ośmioma korynckimi kolumnami i impluvium (centralnym zbiornikiem, w którym zbierano wodę deszczową); od wschodu wychodziły na niego pokoje, natomiast reszta pomieszczeń znajdowała się w zachodnim skrzydle obiektu. Posadzka w większości wnętrz była wyłożona mozaiką.
Posadzka mozaikowa przedstawiająca głowę Gorgony, z nałożoną posadzką z marmurowych płytek
Posadzka mozaikowa przedstawiająca Satyra i Menady w otoczeniu motywów morskich i roślinnych
Widok ogólny na domus
Mozaika dekoracyjna z motywami geometrycznymi
Mozaika z dekoracją figuralną i motywem morskim
Głowa mężczyzny ponownie wykorzystana w domus (fot. Archiwum ICCD)