Sanktuarium, wzniesione ku czci starożytnej bogini urodzaju i zdrowia, okalał mur ze względu na misteryjny charakter kultu. Choć najstarsze ślady pochodzą z II wieku p.n.e., obiekt w aktualnej formie, z pronaosem zbudowanym w technice opus reticulatum i ceglanymi kolumnami (A) datuje się na I wiek n.e. Z tego okresu pochodzi inskrypcja dedykacyjna dla bogini widniejąca na studni sanktuarium (C), w której pojawia się też imię „Terentia”, kobiety wysokiego stanu z epoki Augusta, wywodzącej się z jednego z najznamienitszych ostyjskich rodów. Świątynię zdobił portyk z freskami (F), w którym pod koniec II wieku n.e. utworzono małe pomieszczenia. Kult bogini, zarezerwowany dla kobiet i praktykowany również w sanktuarium wzniesionym w pobliżu Porta Marina, sprawowano aż do IV wieku n.e.
Przekrój perspektywiczny pronaosu i celli w świątyni (A)
(A. Pascolini)
Rysunek studni (C) z inskrypcją dedykowaną bogini
(A. Pascolini)
Szczegół fresków na portyku (F)
Malowidła na portyku (F) datowane na drugą połowę I wieku n.e.
Aksonometria sanktuarium (A. Pascolini)
Rysunek ołtarza w momencie jego odkrycia (A. Pascolini)
Inskrypcja dedykacyjna Valerii Etera
Inskrypcja odnosząca się do robót opłaconych przez matronę Oktawię