Łaźnie, powstałe w późnej opoce Flawiuszów (koniec I wieku n.e.), zostały kompleksowo przebudowane w II wieku, ale już w połowie III wieku n.e. zaczęły popadać przedwcześnie w ruinę. Wejściowy korytarz, wykuty w pobliskim Sanktuarium Bona Dea, prowadził przez westybul (A) zarówno do gimnazjonu jak i do pomieszczeń termalnych. Wizyta w łaźniach rozpoczynała się od frigidarium (sali do zimnych kąpieli) (B), z mozaikową posadzką przedstawiającą pływaka, następnie obejmowała dwa tepidaria (sale do letniej kąpieli) (C), z których jedno było ozdobione stiukami, laconicum (saunę parową) (D) i dwa caldaria (mieszczące baseny z gorącą wodą) (E). Duża dwukondygnacyjna cysterna (G) zapewniała zaopatrzenie w wodę, którą doprowadzano do łaźni także ołowianymi rurami z miejskiego akweduktu.
Przekrój rekonstrukcyjny łaźni w pierwszym okresie funkcjonowania
(M. Medri, V. Di Cola)
Szczegół mozaiki przedstawiający pływaka
Marmurowe popiersie mężczyzny znalezione na terenie łaźni
Szczegół dekoracji stiukowej na suficie w tepidarium
Widok na frigidarium podczas wykopalisk archeologicznych (1966 r.)
Widok na apodyterium podczas wykopalisk archeologicznych (1966 r.)
Widok na szalet miejski - forica podczas wykopalisk (1966 r.)
Rekonstrukcja dekoracji stiukowej sufitu w tepidarium (Studio 3R)
Detal dekoracji stiukowej sufitu w tepidarium