Zgodnie z tradycyjną interpretacją, budynek z zachowanymi do dzisiaj elementami konstrukcji i dekoracyjnego wyposażenia z ostatniego etapu prac (IV wiek n.e.), był siedzibą Augustales, kapłanów nadzorujących kult cesarza. Punktem wyjścia dla tej hipotezy stało się odkrycie rzeźb, zidentyfikowanych jako podobizny rodziny cesarskiej oraz polichromowanej mozaiki podłogowej w jednym z pomieszczeń, przedstawiającej kupidynów z wieńcem. Mogła to być jednak też insula z epoki średniego cesarstwa, przekształcona w okresie późnego antyku w okazały domus z dwiema kolumnami przy wejściu i głównym pomieszczeniem ozdobionym absydą, wyłożoną marmurowymi płytami. Budynek wzniesiono na podwalinach wcześniejszego domu z portykowym dziedzińcem z II wieku p.n.e., zwanego Domus dei Capitelli di Stucco.
Aksonometryczna rekonstrukcja budynku
(I. Gismondi)
Posadzka mozaikowa z kupidynami trzymającymi wieniec (D)
Posąg Fausty (żony Konstantyna), znaleziony w budynku, obecnie w Museo Ostiense
Projekt rekonstrukcyjny budynku (V. Ziino, 1939 r.)
Projekt rekonstrukcyjny elewacji w formie eksedry (V. Ziino, 1939 r.)
Posąg tzw. Maksencjusza
Posąg Sabiny przedstawionej jako Wenus
Podobizna mężczyzny z epoki rządów Juliusza Cezara
Podobizna mężczyzny z II wieku n.e.