Brama wjazdowa w pasie murów republikańskich, wybudowanych w połowie I wieku p.n.e., wpisywała się w starszy szlak drogowy, prowadzący do Laurentum (miasta w Lacjum na południe od Rzymu) i łączący się z Cardo Maximus w Ostii. Aktualna nazwa bramy wydaje się wywodzić z pojawiającej się też w źródłach chrześcijańskich nazwy „Laurentia”. Posiadała jedno przejście oflankowane dwoma kwadratowymi wieżami z olicowaniem z bloków tufowych. W części południowej widoczne są nadal wgłębienia pod drewniane drzwi. Zachodnią wieżę wykorzystywano w czasach cesarstwa podczas tauroboliów (rytualnych ofiar z byków), które odbywały się w pobliskiej świątyni Magna Mater.
Rekonstrukcja pasa murów republikańskich
(A. Pascolini)
Ogólny widok na bramę wjazdową
Rysunek muru od wschodniej strony bramy
(O. Visca)
Plan Porta Laurentina (O. Visca, 1948-1949)
Porta Laurentina w trakcie wykopalisk archeologicznych
Fragment pasma murów przy Porta Laurentina