Około roku 160 n.e. Marcus Gavius Maximus, prefekt pretorianów za rządów Antoninusa Piusa, wybudował okazałe (największe w mieście) łaźnie publiczne, poddane gruntownej renowacji w IV i V wieku n.e., obejmującej m.in. budowę monumentalnego wejścia od Via della Forica (A). Przez westybule (B) przechodzono do apodyterium (przebieralni) (C) i dużego frigidarium (sali do zimnych kąpieli) (D) z wysokim sklepieniem krzyżowym. Ogrzewane pomieszczenia były skierowane na południe, aby optymalnie wykorzystać nasłonecznienie ścian. Pierwsze z nich, w kształcie ośmioboku, pełniło prawdopodobnie funkcję heliocaminus (sali do kąpieli słonecznych) (E). Za nim znajdowało się laconicum (sucha łaźnia) (F) oraz pomieszczenia o letniej (G) i wysokiej temperaturze (H). Bogata marmurowa dekoracja budynku pochodzi z czasów przebudowy w IV wieku n.e.
Przekrój Terme del Foro przy Via della Forica
(P. Cicerchia)
Prace renowacyjne w Terme del Foro
Posąg mężczyzny w todze znaleziony w Terme del Foro (V w. n.e.)
Ogrzewane pomieszczenia w łaźni przed renowacją
Przekrój rekonstrukcyjny północnego i południowego frontu łaźni
Głowa Giulii Domna znaleziona na terenie łaźni
Głowa pięściarza znaleziona na terenie łaźni
Tors satyra znaleziony na terenie łaźni