Świątynia Herkulesa, zbudowana między końcem II i początkiem I wieku p.n.e., stała na wysokim podmurowaniu i posiadała pronaos z frontalnymi sześcioma kolumnami, do którego prowadziły schody. W pronaosie mieści się obecnie kopia posągu wotywnego Cartiliusa Poplicoli, wybitnej osobistości Ostii z I wieku p.n.e., przedstawionego jako odpoczywający atleta. Kult miał charakter dywinacyjny, jak można wnioskować z marmurowej płaskorzeźby znalezionej przy świątyni, poświęconej przez haruspexa (kapłana). Przedstawia ona cudowne odnalezienie w morzu posągu Herkulesa w zbroi a następnie scenę wieszczenia. Ikonografia boga i odniesienie do motywu bitewnego sugerują, że kult miał konotacje nie tylko handlowe ale też militarne. O kluczowym znaczeniu kultu świadczy jego długotrwała popularność, udokumentowana kolejnymi pracami renowacyjnymi w świątyni aż do IV wieku n.e.
Elewacja frontowa i boczna świątyni
(R. De Vico)
Posąg Cartiliusa Poplicoli
(Museo Ostiense)
Odkopanie posągu Cartiliusa Poplicoli
Marmurowa płaskorzeźba przedstawiająca scenę wieszczenia
Wykopaliska na terenie Świątyni Herkulesa (1939 r.)
Odkrycie posągu Cartiliusa Poplicoli
Detal marmurowej płaskorzeźby przedstawiającej scenę wieszczenia