Budynek kultu, poświęcony egipskiemu bogu Serapisowi (łączonemu synkretycznie z Jowiszem), został ufundowany przez wyzwoleńca, Caltiliusa, wyznawcę tego bóstwa, i oddany do użytku 24 stycznia 127 roku n.e. z okazji urodzin cesarza Hadriana. Od strony ulicy sanktuarium poprzedza prothyron (przedsionek z kolumnadą) (A) dobudowany w II wieku n.e. Na mozaikowej podłodze przedstawiono byka Apisa (starożytne bóstwo egipskie). Wejście prowadzi na dziedziniec (B) z portykami po dłuższych bokach i centralnie położonym ołtarzem (C), ozdobionym mozaikową posadzką przedstawiającą sceny z życia nad Nilem. Właściwa świątynia (D) wznosi się na wysokim podmurowaniu w głębi dziedzińca za pronaosem z czterema kolumnami i posiada kolorową marmurową posadzkę. Widoczna obecnie na dziedzińcu inskrypcja Iovi Serapi („Jowiszowi Serapisowi”) pochodzi prawdopodobnie z frontonu świątyni.
Rysunek rekonstrukcyjny sanktuarium
(R. Mar)
Mozaika przedstawiająca boga Apisa
Widok ogólny na Serapeum
Inskrypcja ku czci Jowisza Serapisa, pierwotnie na frontonie świątyni
Rekonstrukcja perspektywiczna bocznego edykułu
Detal mozaiki ze sceną nilotyczną