Budynek, pochodzący prawdopodobnie z epoki Hadriana (117-138 r.n.e.), zawdzięcza swą nazwę malowidłu przedstawiającemu Siedmiu Mędrców, zdobiącemu pomieszczenie, które pierwotnie pełniło prawdopodobnie funkcję tawerny, a z czasem zostało włączone do łaźni jako przebieralnia (B). Usytuowanie wejść wskazuje, że z łaźni korzystali nie tylko lokatorzy sąsiednich domów, ale także mieszkańcy okolicznych dzielnic. Obiekt mieścił okrągłe frigidarium (salę do zimnych kąpieli) ze sklepieniem kopułowym (C) i mozaikową posadzką ze scenami myśliwskimi i motywami roślinnymi. Mniejsze mozaiki zdobiły też ściany niektórych nisz. W drugim frigidarium (D) zachowało się malowidło przedstawiające narodziny Wenus z wody (Anadyomene), datowane na początek III wieku n.e., podobnie jak i inne malowidła obecne do dziś w sąsiednich salach. W południowej części kompleksu znajdowały się tepidaria i caldaria (ciepłe i gorące pomieszczenia) (E-H).
Aksonometryczna rekonstrukcja obiektu
(I. Gismondi)
Szczegół fresku przedstawiającego Siedmiu Mędrców (B)
Rysunek jednej z polichromowanych mozaik ściennych we frigidarium (C)
(M. Giammiti)
Mozaika w kolistym frigidarium
Polichromowana mozaika ścienna pochodząca z niszy w kolistym frigidarium
Detal malowidła przedstawiającego Siedmiu Mędrców
Posąg Narcyza lub Ganimedesa pochodzący z łaźni (zbiory Muzeów Watykańskich)