Kompleks, będący wedle niektórych interpretacji arystokratycznym domus bądź, wedle innych, siedzibą kolegium, powstał w wyniku przebudowy (w IV wieku n.e.) wcześniejszego obiektu z II wieku n.e. Wzniesiony na krańcu Decumanus, zajął część ulicy zagrodzonej falochronem zrealizowanym we wczesnej epoce cesarstwa w celu ochrony wybrzeża. Kompleks, odkopany tylko częściowo, posiadał szereg pomieszczeń usytuowanych wokół rozległego dziedzińca z co najmniej dwiema kolumnadami. Zawalona dekoracja ścienna w sali głównej odznaczała się bogactwem marmurowych intarsji (opus sectile) z motywami geometrycznymi, roślinnymi i figuralnymi. Podobizna brodatego mężczyzny z podniesioną prawą ręką i nimbem (aureolą) zaowocowała hipotezą, że mogła być to budowla chrześcijańska lub siedziba pogańskiej sekty filozoficznej.
Aksonometryczna rekonstrukcja budynku
(M.A. Ricciardi)
Ogólny widok na rekonstrukcję dekoracji w sali wykonanych techniką opus sectile
(Museo delle Civiltà)
Szczegóły dekoracji figuralnej wykonanej techniką opus sectile
(Museo delle Civiltà)
Szczegóły dekoracji figuralnej wykonanej techniką opus sectile
(Museo delle Civiltà)
Budynek w trakcie wykopalisk
Odkrycie marmurowej dekoracji w sali wykonanej techniką opus sectile (1959-1961)
Rekonstrukcja części marmurowej dekoracji w sali wykonanej techniką opus sectile
Detal posadzki w sali wykonanej techniką opus sectile
Płaskorzeźba przedstawiająca zakład kamieniarza – marmorarius – pochodzący z nekropolii w Porto na Isola Sacra