Ostyjska bożnica, wzniesiona w połowie I wieku n.e. dla lokalnej społeczności żydowskiej, jest jedną z najstarszych synagog w zachodniej części basenu Morza Śródziemnego. Do świątyni, całkowicie odbudowanej w IV wieku n.e., wchodzono przez westybul (A), który prowadził do strefy zarezerwowanej dla kultu i modlitwy. Sala modlitwy (C), połączona z kolumnowym wejściem (B), posiadała w głębi bimę (D), czyli zwrócone w kierunku Jerozolimy podium z pulpitem, z którego odczytywano Torę (Prawo). Po stronie wejścia znajdowała się wnęka ołtarzowa (E), w której przechowywano zwoje Tory na specjalnych półkach ozdobionych motywem siedmioramiennego świecznika (menory). Duża, sąsiednia sala (F), z ławami wzdłuż ścian, służyła prawdopodobnie jako pokój zebrań lub klasa, natomiast w sąsiednim pomieszczeniu (G), wyposażonym w piec i kontuar, wypiekano macę.
Rysunek aksonometryczny synagogi
(A. Pascolini)
Rekonstrukcja wnęki ołtarzowej na Torę (E)
Widok na synagogę podczas wykopalisk
Maria Floriani Squarciapino prezentuje królowi Szwecji Gustawowi wykopaliska wokół synagogi (1962 r.)
Detal konsoli we wnęce ołtarzowej na zwoje Tory znalezionych podczas wykopalisk (1961-1962)
Lampka olejowa z dekorem w kształcie menory odkryta podczas wykopalisk na terenie Ostia Antica
(składy w Ostii)