Miejscowa ekspozycja obejmuje 318 marmurów, sklasyfikowanych pod kątem klasy jakości, rodzaju oraz miejsca wydobycia. Część z nich została odnaleziona pod koniec lat 50. w sztucznym kanale Fiumicino (w starożytności Fossa Traiana) i u wybrzeży Isola Sacra, gdzie znajdowało się statio marmorum (punkt rozładunku i składowania marmurów). Inne odkryto podczas wykopalisk w antycznej części miasta – Ostia Antica, a ostatnia duża grupa została znaleziona w centrum Isola Sacra. Niezliczone bloki i nieukończone trzony kolumn, z których wiele nosi inskrypcję z nazwą kamieniołomu bądź ołowiane plomby poświadczające własność cesarską, stanowią jedno z najważniejszych świadectw handlu marmurem w okresie rzymskim. Kamieniołomy znajdowały się w różnych rejonach Imperium, aż po najbardziej odległe prowincje. Zamiejscowe, zwłaszcza wielobarwne, marmury wykorzystywano dla podkreślenia potęgi Rzymu, a w szczególności władzy cesarza.
Wydobywanie i transport bloków znalezionych w kanale Fiumicino w 1977 r.
Wydobywanie i transport bloków znalezionych w kanale Fiumicino w 1977 r.