Marmor luculleum, wydobywany w kamieniołomach w okolicach Teos w Azji Mniejszej, zaczęto sprowadzać do Rzymu w I wieku p.n.e. Wielobarwny kamień stanowi jeden z najbardziej reprezentatywnych marmurów dla architektury w epoce Augusta (koniec I wieku p.n.e. - początek I wieku n.e.), choć dwa duże progi rzymskiego Panteonu i Capitolium w Ostii świadczą o jego stosowaniu w budowlach o szczególnym znaczeniu także za rządów Hadriana (pierwsza połowa II wieku n.e.), kiedy kamieniołomy były już całkowicie wyeksploatowane. Schodkowo ścięte bloki (A-D, F, J-Q) służyły do produkcji płyt okładzinowych. Wgłębienia na metalowe wsporniki, widoczne na dużym, wstępnie ociosanym trzonie kolumny (E), dokumentują przeprowadzane w starożytności naprawy brył uszkodzonych w trakcie prac wydobywczych.
Egzemplarze marmuru afrykańskiego z kolekcji Podesti
(Pensabene P., Bruno M. 1998)
Egzemplarze marmuru afrykańskiego z kolekcji Podesti
(Pensabene P., Bruno M. 1998)
Wydobywanie schodkowo ściętego bloku marmuru afrykańskiego z kanału Fiumicino w 1977 r.
Przenoszenie schodkowo ściętego bloku marmuru afrykańskiego do ogrodów na terenie wykopalisk w antycznej części miasta – Ostia Antica w 1977 r.
Ostia, Capitolium. Próg celli z monolitycznego bloku afrykańskiego
(Bruno M. 2019)